Κυρίες και κύριοι τα πράγματα σοβαρεύουν. Στην φάση των «16», όσο κλισέ και αν ακουγόταν , ξεκινούσε το πραγματικό Μουντιάλ, ενώ δεδομένο πλέον πως στα προημιτελικά έχουν απομείνει οι οκτώ καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης.

 


Ουρουγουάη – Γαλλία: Ο πρώτος χρονικά προημιτελικός, ο οποίος κινείται στον αστερισμό του Έντινσον Καβάνι. Πρώτος σκόρερ στα προκριματικά της ζώνης της Νοτίου Αμερικής, οδήγησε στις πλάτες του την Ουρουγουάη όταν έλειπε ο Σουάρες και ο πιο ουσιαστικός παίκτης της «σελέστε» σε αυτό το Μουντιάλ, με την απουσία του να είναι τεράστιο πλήγμα.


Παρόλα αυτά, ο αντικαταστάτης του Κριστιάν Στουάνι, μπορεί να υστερεί σε ποιότητα, παραμένει όμως ένας σπουδαίος επιθετικός, ικανός να σταθεί στην κορυφή της επίθεσης δίπλα στον Σουάρες και να ανταπεξέλθει στο μεγάλο βάρος που θα πέσει πάνω του. Δεδομένο βέβαια πως χαλάει ένα από τα δύο δίδυμα (Χιμένες – Γκοδίν, Σουάρες – Καβάνι) που είναι η ραχοκοκαλιά της Ουρουγουάης. Η «σελέστε» όμως δεν είναι μόνο τα συγκεκριμένα δίδυμα αλλά ένα σύνολο «στρατιωτών» που θα δώσουν τα πάντα στο γήπεδο τόσο για το εθνόσημο όσο και για τον «δάσκαλο» του πάγκου, Όσκαρ Ταμπάρες, ενώ δεδομένο πως δεν θα δώσει τόσους χώρους στους «τρικολόρ» σε σχέση με τους αφελείς Αργεντινούς.


Σπουδαία ομάδα βέβαια η Γαλλία, περνώντας στην άλλη πλευρά, με τον Μ΄Μπαπέ να έχει δείξει τεράστια ωριμότητα, βλέποντας να έχει εξελιχθεί απρόσμενα, σε ηγέτη της ομάδας του. Παρόλα αυτά, crash test τόσο για τον Ντεσάν όσο και την ομάδα του το σημερινό, καθώς στον όμιλο έπαιξε όσο χρειάστηκε και δεν είχε πρόβλημα, ενώ απέναντι στην Αργεντινή, όσο και αν ακουστεί υπερβολικό, έγινε το αυτονόητο. Επικράτησε δηλαδή ενός αντιπάλου που δεν είχε προσωπικότητα, που δεν πίστεψε και ο ίδιος πως βρέθηκε από το πουθενά 1-2 μπροστά στο σκορ στις αρχές του 2ου ημιχρόνου και το βασικότερο, που δεν είχε στον πάγκο προπονητή. Συνεχίζω να πιστεύω, έστω και αν πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα, πως η Ουρουγουάη και χωρίς τον Καβάνι έχει τύχη απέναντι σε αυτή την Γαλλία.


Βραζιλία – Βέλγιο: Στην δεύτερη μονομαχία της ημέρας, υπάρχει φαβορί και αυτό φυσικά είναι η Βραζιλία, παρά την ποιότητα και το ταλέντο που υπάρχει στους Βέλγους. Σε τρία συνεχόμενα ματς μετά το 1-1 της πρεμιέρας με την σκληροτράχηλη Ελβετία, η Βραζιλία συνδύασε ποιότητα και ωριμότητα και έκανε επίδειξη δύναμης με το μεστό παιχνίδι της, επικρατώντας με το «επαγγελματικό» 2-0 τόσο της Κόστα Ρίκα και της Σερβίας στον όμιλο όσο και του Μεξικού στην φάση των «16».


Εξαιρετικός ο Τίτι, διαχειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο ένα από τα πιο πλούσια ρόστερ που έχει η «σελεσάο» τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά το κάζο του 2014 και απόδειξη πως όταν χρειάστηκε, ο Φιλίπε Λουίς αντικατέστησε επάξια τον Μαρσέλο, ενώ ο πολύ ποιοτικός Φερναντίνιο είναι αυτός που θα καλύψει το κενό του τιμωρημένου για σήμερα Κασεμίρο.


Στον αντίποδα, το απόλυτο για τους Βέλγους του Μαρτίνεθ, αλλά σήμερα θα χρειαστεί κάτι πολύ περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα ματς. Οι νίκες άλλωστε με τον Παναμά και την Τυνησία δεν μπορεί να είναι σημεία αναφοράς, ούτε φυσικά και το 1-0 απέναντι στην Αγγλία που φάνηκε πως ήθελε να τερματίσει στην 2η θέση του ομίλου και να βρεθεί στις πιο βατές διασταυρώσεις.


Σημείο αναφοράς επίσης δε μπορεί να είναι και η μεγάλη ανατροπή που πραγματοποίησε με τους Ιάπωνες στην φάση των «16». Με μια πρώτη επιδερμική ματιά, θα μπορούσες να αναφέρεις πως έβγαλε χαρακτήρα. Αυτό το 3-2 όμως και ο τρόπος που προήλθε, έκρυψε κάτω από το χαλάκι τα εμφανή αμυντικά θέματα που έχει στις πτέρυγες και την αδικαιολόγητη αφέλεια αυτής της ομάδας. Μια ανατροπή προϊόν του τυχερού αρχικά γκολ του Βερτόγκεν και της απειρίας των Ιαπώνων σε αναμετρήσεις τέτοιου επιπέδου ή την αδυναμία τους, αν προτιμάτε, να στείλουν το ματς στην παράταση.


Πρόταση: Ουρουγουάη πρόκριση
                 Βραζιλία         πρόκριση

 

Champions League Final 2018
Fifa 2018
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία
Αποδέχομαι